In het voorjaar van 2017 deed ik een opleiding familie- en organisatieopstellingen. Ik ben al minstens een jaar of tien met systemisch werk bezig, heb pijn in de ogen mogen kijken en ook in opstellingen van anderen mogen representeren. Toch werden er met een zachte tik nog eventjes twee van mijn oudste trauma’s aangeraakt. Ik wist natuurlijk dat ze bij me hoorden, maar leefde al die jaren alsof ze er niet waren. Niet dat ik iets bewust wegdrukte maar ik was er niet mee bezig. Waarschijnlijk was het op die zonnige lentedag het juiste moment om ook die weggestopte delen in mijn leven te integreren.

Ik was best van slag. De leraar familie-en organisatieopstellingen zei tegen mij: ‘Het is belangrijk, dat je de gezonde delen van je psyche meer versterkt. Ga vooral de dingen doen die je als kind graag deed en waar je gelukkig van werd.
Dit noemde hij het versterken van het magische kind, een onderdeel van de Velsenmethode die hij heeft ontwikkeld en deel uitmaakt van het 3-Dimensionaal Systemisch Werk dat overal steeds populairder wordt.

Zo gezegd zo gedaan

Hoe ging ik dat nou aanpakken? Van lezen, leren, schrijven en zwemmen in de zee werd ik als kind gelukkig. Lezen en leren, daar was ik nooit mee opgehouden. Maar schrijven dat ik ook zo graag deed als kind, was verbannen naar de hoek van de beleidsnotities. Eén opdrachtgever vroeg me vaak terug omdat hij enthousiast was over de voorwoorden. Daarin kon ik los gaan en mocht ik zelfs een citaat van Darwin gebruiken in de organisatie met een diepgewortelde Katholieke traditie. Het lezen en leren zat dus wel snor, het schrijven van beleidsnotities moest ik nog zien om te buigen naar iets anders. Ik besloot er mee op te houden. Andere verhalen in mijn hoofd kregen de ruimte en zo is er een creatief proces op gang gekomen dat lang weggestopt heeft gezeten. Ik heb meegedaan aan een verhalenwedstrijd en zelfs de 1e prijs gewonnen.

Familieberaad

Er bleef nog één ding over: Als kind hield ik heel veel van zwemmen en het meest van zwemmen in de zee.
‘Nee hoor, voor ons hoeft het niet, wij willen liever chillen in Amsterdam,’ zeiden de zonen. ‘Ik heb een hekel aan Noord-Holland’, zei de geliefde. ‘Weet je wat’, zei ik. ‘Laten we gewoon allemaal doen wat we zelf fijn vinden, ik zet een caravan neer aan zee, wie mee wilt, gaat mee en wie niet, blijft thuis. Mijn buitenplek kwam er op 1 april 2017, op een kleine ‘glamping’ in Noord-Holland nog geen 50 minuten van Amsterdam. Daar op die dag in april kreeg mijn verlangen naar de zee een krachtige impuls. Met de jongens maakten we een deal waarbij we het chillen in Amsterdam afwisselden met het ‘buiten zijn’ aan zee. En de de geliefde kon al zijn hardloopgeluk niet op toen hij de prachtige brede stranden zag.

Raakt me diep

Het winnen van de verhalenwedstrijd maakt me niet perse gelukkiger maar dat ik mijn verhaal mag vertellen en dat mensen het mooi vinden, raakt me diep. Zo lijkt het alsof het integreren van de pijn van de laatste twee trauma’s, mij ruimte heeft gegeven om te doen wat ik echt graag wil en dat is schrijven en het coachen van mensen.

 

 

 

Pin It on Pinterest